Il y a des jours...

spokojnie, to tylko...

2011-04-17T23:50:00.013+02:00

Właściwie nie lubię wyjeżdżać...
Lubię widok ze swojego okna,
swoje łózko też lubię,
zapach miasta, jego odór też mi odpowiada.

Ale wyjeżdżając tam... nie czuję wyjechania.
Po ponad trzech godzinach w pociągu,
widząc obrzeża miasta... serce mi skacze,
oczy się świecą...
I tylko czekam, aż wysiądę na peronie (za każdym razem na innym),
aż zaczerpnę tamtejszego powietrza, spojrzę na tamtejsze niebo.
Dobrze mieć takie miejsce, w którym będąc obcym, intruzem...
czuję się jak u siebie.
Niecierpliwość, odprężenie i ta namiastka smutku przy wsiadaniu do powrotnego pociągu.
Namiastka. Bo przecież znów wrócę.

Jest tu kilka takich miejsc,
Gdzie nie warto się pałętać.
I kilka takich miejsc,
By zapomnieć i pamiętać.

... i kropka.

2011-04-08T14:06:00.003+02:00

Lubię kolor twoich oczu na czarno-białych zdjęciach.
I uśmiech.
Pobłażliwe spojrzenia. Chmurne miny. Zmarszczone czoło.
Nonszalancję i koncentrację. W jednym.

Chciałabym móc uwierzyć, że naprawdę mogę wszystko.
I z tą wiarą wyruszyć w daleką podroż.
Zacząć coś nowego... wytyczyć sobie pionierski szlak.
A: "Kuj żelazo, póki gorące."
B: "Imaj się wszelkich możliwych okazji."
Imam.
I mam... nie, nie, nie. Nadziei nie mam.
Chęć mam, ale to chyba za mało.

Za kilka dni kolejna podroż. Cóż za okazja. Szansa!
Zobaczyć jak się śmiejesz (w końcu?).
Uroczy mały chłopiec w czapce... Bullsów?
Kto dziś pamięta o Jordanie?
Ja, ty... chciałabym cię wtedy znać.

Bon voyage.

PS Bawiłeś się kiedyś w Indian?

D-09. Tęsknota do pieca to ciężka choroba dla bałwana. (H. Ch. Andersen)

What I'm lookin' 4

2011-03-20T13:30:00.005+01:00

My mum always said 'Whatever you do, do it with all your strenght' that's from the Bible. She said a lot of things from the Bible. She also said 'If you set a goal, ain't no mountain high enough to stop you'. That one ain't from the Bible.
That's MOTOWN.

D-10. Yes, yes, yes!
D-28. Maybe babies.

odliczanie.

2011-03-01T18:29:00.004+01:00

"Jest w Poznaniu na Operze Pegaz,
jak chce, to on leci, a jak chce, to biega"
Kazimiera Iłłakowiczówna

D-31. Oby. Aby.
D-48. Aby. (Oby?)

Nierozpoznani

2010-02-10T18:19:00.003+01:00

Masz prawo do dobrej zabawy
Do najbardziej ciężkostrawnych myśli nawet
Masz prawo mieć prawo
Masz prawo płakać
Masz prawo się wstydzić

(Pidżama Porno - Wytrzepany ze styropianu)

Ruszyła maszyna po szynach ospale...

2010-01-15T20:05:00.006+01:00

Gołębie wydziobują okruchy dobrobytu
Między krzesłem a podłogą
wszystko po staremu
Nieznośna lekkość butów...
Pidżama Porno - Ezoteryczny Poznań

Nie ma żadnych podsumowań starego roku.
List i życzeń na Nowy.
Znaczy się te drugie są. Są. SĄ!
Życzenia, marzenia, pragnienia.
Spełnianie ich według własnej chęci i mniemania jest... świetne!

Jeżeli coś już miałabym naskrobać...
to raczej podziękowania.
Za bycie.
Najważniejsze mieć kogoś, kto jest.
Obok, po drugiej stronie łącza, kabla, słuchawki.
Za słuchanie.
Słowotoki w moim wykonaniu muszą być wyjątkowo męczące.
Za radzenie.
Co z tego, że jakieś 90% rad ląduje w moim umysłowym koszu, z napisem "N.I.E!"
Fajnie, że są. Przepływ informacji i zdawanie spraw - ważne!
Za wyjazdy, wypady, wywczasy...
"Czas relaksu, relaksu to czas..."
Za dobre słowo na dzień dobry.
Za bójki, burdy, kłótnie, spory (światopoglądowe!), sprzeczki.
Za pożyczenia, za zapominanie, za podziwianie, za rózgi.
Za sprowadzanie z kosmosu na Ziemię.
Za prowadzenie przez mgłę.
Za zmienianie. Za dokształcanie. Za akceptowanie.
Za... za wszystko i za nic.
Wszystkim i wszystkiemu, kto/co w 2009 roku...
raczył/o mnie powalić swoim jestestwem.

Ucieczka z uczuciowej prowizorki najlepiej smakuje grupowo.

2010 zaczął się i już.
Fascynacje schowałam do kieszeni.
Niechaj będzie, przyznam się.
Na chwilę.
Doroślenie nie boli.
Ale doroślenie poprzez dziecinnienie najurokliwiej opisuje stan obecny.

Rok zaplanowany. Na dwa lata w przód.
Zielono mi... dam dam dam.

PS Zły, wisielczy, pseudo-egoistyczny, morderczy, bardzo ironiczny, ciągle sarkastyczny humor -
"Weź... się ogarnij/się uspokój/pigułkę/się zamknij/przestań..." *
Dobry, pozytywny, post-egoistyczny, wesoły, bardzo subtelny, ciągle uśmiechnięty humor -
"Co... się stało/ci jest/brałaś/ci ktoś zrobił/mnie ominęło?" *

Zdecyduj/zaakceptuj. Jedyne co zrobiła - zrezygnowałam z cukru słodząc herbatę.
Nie zawsze tak będzie, ale...
"My sarcasm doesn't mean I hate you...it means I actually care"
Niektórzy po prostu tak mają. Czasami tak łatwiej.

*Zależnie od osoby i sytuacji.

Muzyka: Ai No Corrida Audiofeels
Myśl: Gdy palec wskazuje niebo, tylko głupiec patrzy na palec. (z: "Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain")

it's just a point of view

2009-12-12T19:17:00.003+01:00

I don't want to hate but that's
All you've left me with
A bitter aftertaste and a fantasy of
How we all could live

przypomniało mi się, że kocham tę piosenkę
Robbie Williams - No regrets

It's just emotion that's taken me over

2009-12-12T18:47:00.005+01:00

Proste, jasne i na wskroś logiczne.
Znów nic nie wyszło.

Nie ma lepszego uczucia na świecie, niż...
obudzenie się z ręką w nocniku i patrzenie jak ktoś zabiera ci sprzed nosa danie główne.
Jeżeli chodzi o musztardę po obiedzie - poproszę tę najostrzejszą.
Szybciej dojdziemy do używania chusteczek higienicznych.

Potrafię zepsuć wszystko.
Począwszy od nowego odtwarzacza MP(ileśtam), po lodówkę, pralkę i każdą możliwą relację z każdym możliwym człowiekiem.
Nie żebym pragnęła tego. Ot tak, po prostu wychodzi. Zawsze źle i nie tak jak powinno i jak było w zamierzeniu.

Ogarniam powoli skutki jakie przyjdzie mi zbierać.
Nie jest to wszystko zachwycające.
Wmawiałam sobie, że dam radę, wytrzymam, wszystko będzie okej, będę grać (przecież jestem taką świetną 'aktorką-imitatorką-wszelkich-uczuć')!
Wystarczyło mnie lekko podrażnić jakąś zwykłą błahostką.
Bomba wodorowa przy mnie to mały pikuś.

Także skoro "już-nic-nie-będzie-takie-jak-było", to jakie będzie?
Szare, jałowe i beznamiętne?
Każdy komunikat zostanie pozbawiony gestów, każde słowo zabarwienia intonacyjnego a każda kropka będzie prawdopodobnym końcem?

Nie potrafię płakać. Nie potrafię krzyczeć.
Jedyne co potrafię, to tłamsić wszystko w sobie i cierpieć.
Jestem jak Weronika Rosati - urodzona, by cierpieć.

Za każdym 'razem' tracę nadzieję na cokolwiek lepszego.
I w takich chwilach pojawia się myśl...
"Nie pozostaje mi nic innego, jak pozostanie starym, zgryźliwym wykładowcą, z siedmioma kotami i brakiem przyjaciół. Bo przecież oni już dawno pouciekali."

Jeszcze gdybym potrafiła mu to powiedzieć prosto w twarz...
Bez tworzenia własnych teorii, bez stawiania znaków zapytania, wielokropków.
Najlepiej w czasie przeszłym.
I później jak najszybciej zniknęła zapadając się pod ziemię.

Ale i tak nigdy się nie dowie. Nie potrafiłabym.
Skryto-tchórz pozorujący bardzo silną osobowość.

PS
A zdjęcie tej "cizi" wydrukuję i powieszę na elektornicznej tarczy.
Znakomita rozrywka podobnież.

Muzyka: Bad Day Daniel Powter
Myśl:

We were on fire
No one could save me but you.
Strange what desire make foolish people do
I never dreamed that I'd meet somebody like you
I never dreamed that I'd lose somebody like you
No, I don't want to fall in love
With you...

(czyje to? znajdź sobie potencjalny czytelniku sam)

Bazyli.

2009-11-19T21:34:00.003+01:00

Kotów kat ma oczy zielone
Ja pazurami trzymam się za życia brzeg
Moje dni mam już policzone
Czekam aż świat zazieleni się na śmierć
...
Kotów kat ma oczy zielone
Kot pazurami trzyma się za życia brzeg
W moim pokoju okna są uchylone
Nie wie że świat zazielenił się już na śmierć

(Pidżama Porno - Kotów kat ma zielone oczy)

cloud #3

2009-10-21T23:02:00.003+02:00

I nie znałam siebie spokojnej tak
Bez odważnych słów bez wiecznych walk
Wzburzona krew płynie teraz łagodniej
I to co wcześniej z powiek spędzało sen
Targało mną, bolało mnie...
Dziś mogę mówić o tym spokojnie

Dziwi mnie mój pęd do wszystkiego.
Powolne otwieranie się na zewnętrzne bodźce.
Dołączanie (się). Branie udziału. Partycypacja.
Nasunęła mi się scena walki Dawida z Goliatem.
Coś w ten deseń dzieje się "right now inside of me".

Moim Goliatem jest wszechogarniający strach.
Przed wszystkim.
Nasilający się, w szczególności, w sytuacjach wymagających ode mnie "200% normy".

Kiedyś, któryś z moich znajomych owy strach nazwał...
syndromem pierwszej klasy podstawówki.
W sumie, sama dochodzę do wniosku, że wtedy właśnie się on objawił.
I nasilał, nasilał... aż w końcu zaczęłam się bać samej siebie.

Już kiedyś było tu wspominane wychodzenie ze skorupki.
I ta niełatwość dokonania małego ruchu w tym kierunku.
Ciekawe, czy kiedyś uda mi się dotrzeć do końca.

Wracając... strach ów, każe mi myśleć, że każde moje działanie
to porywanie się z motyką na słońce. Albo i jeszcze dalej.
I nie ważne czy to przejście na drugą stronę ulicy, jazda zatłoczonym pociągiem
czy bycie niewielką częścią jakiegoś projektu.

Mój nabyty pesymizm daje się obecnie ostro we znaki.
Słońce jest zbyt daleko, a motyka to nie miotła.

I nie byłam nigdy spokojna tak
Pewna swoich słów dziś pewność mam
Że skończyło się
Skończyło się coś na dobre
I nie wiem czy naprawdę tego chcę
Niech targa mną niech boli mnie
Może wcale nie chcę żyć spokojnie...

(Edyta Bartosiewicz -Coś zmieniło się)

Znów dotykam spraw wiary we własne możliwości.
Pomimo wiary innych nie jestem w stanie sprawić,
by moje poczucie wzrosło. Chociaż o parę stopni.

Muzyka: El Aleph Nena Daconte
Myśl: Świat jest teatrem, aktorami ludzie,
Którzy kolejno wchodzą i znikają. (William Szekspir, Jak wam się podoba?)

Przeżyjmy jeszcze taki dzień wśród zwykłych dni
(...) A potem już nic.

El demot!

2009-10-21T17:55:00.002+02:00

Gdyż uczelnia też potrafi demotywować.
O motywowaniu później.

I tylko żeby nie było...

2009-10-16T23:14:00.003+02:00

... że zimy tego roku nie było.
Środa. Najlepszy dzień tygodnia. (szczególnie tego jeszcze trwającego)

Auto-turyzm.

2009-10-15T20:30:00.004+02:00

"(...) Okazało się w praktyce, że socjolog może zajmować się w gruncie rzeczy wszystkim, cokolwiek przyjdzie mu do głowy i nie musi specjalnie martwić się tym, co robią inni socjologowie, a nawet tym, czy potrafi im wytłumaczyć o co mu chodzi, zwykle ma bowiem i tak jakieś własne audytorium w socjologii lub poza nią, które go jakoś tam zrozumie. Przede wszystkim musi znaleźć niszę, której nikt jeszcze w całości nie zajął, i twierdzić coś, czego nikt inny nie twierdził. W każdym razie nie twierdził tymi samymi słowami."

Jerzy Szacki

Budujące. Za jakieś 10 lat przekonam się o prawdziwości tezy profesora Szackiego.
Odnawiam relacje. Znaczy się uprawiam od-alienację społeczną.
Rzekłabym nawet, że wskoczyłam na jakiś wyższy poziom egzystencji uczelnianej.
Miłe.
Ogólnie rzecz biorąc: satysfakcja gwarantowana.

Po jednym z dzisiejszych tekstów stwierdzam, że wiem w końcu do czego dążę.
A przynajmniej do czego dążę w sensie stricte naukowym.

Inne aspekty życiowe przemilczę.
Nie zapeszać. Primo.
Nie czekać. Secundo.
A wszelkie konwenanse odrzucić. Tercio.
I być sobą. (cholera wie, jak było: "po czwarte" po łacinie.)

Carpe diem i do przodu!
Bo potrójny "słomiany zapał" (związny z astrologicznym znakiem zodiaku, znakiem chińskim oraz z właściwościami imienia) zapadł się pod ziemię.
Na pewno nie na zawsze. Czasami zapewne wróci, owszem. Byle nie na długo.

Muzyka: Runaway Komety
Myśl na dziś: Im dłużej na Ciebie czekałam tym bardziej mi Ciebie brakowało. Im dłużej na Ciebie czekałam, tym bardziej mnie lekceważyłeś, deptałeś, gardziłeś mną! (Lisa: Petits crimes conjugaux by Éric-Emmanuel Schmitt)

Wrong balance.

2009-08-18T23:42:00.004+02:00

A się zdenerwowałam.
Niby miało być okej, ale niesamowicie wkurwia (tak, to jest idealne słowo) kiedy zawraca mi się d* przeszłością.
I to taką przeszłością, z którą zdołałam się uporać.
Która mnie obeszła i gdzieś tam ułożona sobie na półce leży, ale nie potrzebuję cotygodniowych powrotów do niej.
A takie uprzykrzanie się na siłę, pokazywanie, że ktoś sobie żyje i że o mnie wie... to jak egzystowanie tej osoby na najniższym poziomie emocjonalnym, który potrafię zrozumieć.
Chociaż nie, chyba nie rozumiem.
Nie jest moją winą, że ktoś nie potrafi się uporać ze swoim "czasem przeszłym". Nie potrafi go zdefiniować, miota się i podłącza mnie do swoich "zdobyczy".
Jedyne co potrafię polecić to wizyta u psychoterapeuty - mają świetne metody, serio. Nie trzeba się ich bać.
Wieczne wspominanie jakiś sytuacji nie przywróci ich do życia, a ciągłe tkwienie w jednej umartwianej pozycji jest żałosne.
Boję się takich ludzi. Pozornie normalni, stwarzający wrażenie przystosowanych społecznie... aż tu nagle wyskakują ci z jakąś kompletnie niespodziewaną emocją. I potem się przez nich/z nimi męczysz. I masz wrażenie, że to z tobą jest coś nie tak. Że może racja jest w tym, co mówi ten toksyczny osobnik.
Kompletne odcięcie oraz zmiana środowiska przyrodniczego i społecznego działają idealnie. Z naciskiem na słowo "środowisko społeczne", gdyż przecież to inni ludzie zauważają, że chyba jesteśmy okej.
Funkcjonowanie w społeczeństwie sprowadza się do wielu wyrzeczeń. Ale nie tylko jednej strony. Chcesz być odbiorcą, to bądź adresatem. Zrzucanie wszystkiego na jedną osobę, a następnie narzekanie o (przykładowo) nieodzywaniu się jest zachowaniem godnym potępienia.

Muzyka: Adiós La Oreja de Van Gogh
Myśl: Chcę szukać w starych miastach i starych krajach zapachu dawnych czasów, który się tam jeszcze unosi. (Rhett Butler w: Gone with the Wind)

Woodstock 2009

2009-08-04T18:45:00.006+02:00

Było warto.

A z muzyki (polecane vid'y):

Flinta na koncercie jubileuszowym

Kasia Kowalska na jubileuszowym

Artur Gadowski na jubileuszowym

Misz. Masz.

2009-07-15T01:32:00.004+02:00

Czuję się zobligowana do napisania czegoś.
Bo kołowrotek wydarzeń przez półtora miesiąca mknął jak szalony.
Zawrotna szybkość zdaje się zabijać. Przecież tyle kampanii reklamowych na mieście.
Szkoda, że nie reklamują jak przypadkiem nie zabić emocjonalnie.
Siebie.

Ileż etapów przez ten czas.
Porównanie do wyścigu kolarskiego na miejscu, w końcu trwa mój ukochany Tour.
Zaczęło się płasko. Lekkie wniesienia. Szybszy puls od okazji do okazji.
Ale działo się dużo dookoła. I z tego najbardziej się cieszyłam.
Że jest życie. Pierwszy raz przeżyłam szczęśliwą wiosnę.
Dawno nie żyłam w takiej symbiozie. Z ludźmi bliskimi, tymi dalszymi.
A w szczególności z tymi, którzy w najbliższym czasie mieli zostać najbliżsi.

Nastało lato. Etap jazdy górskiej.
Impreza za imprezą.
Znak za znakiem.
Zapytania.
Górami była ona.
Nie dała za wygraną. Zacięcie broniła swojego miejsca w peletonie.

Satysfakcja gwarantowana, albo zwrot pieniędzy.
Mini zwycięstwo. Hurraoptymizm przy pomocy 3 innych osób.
Chwilowe siódme niebo. Niesamowitość wrażeń.
I niesamowitość bólu.
Bo świadomość to mały potwór. Zło wcielone.
A poranny powrót do niej... dawno się tak nie czułam.

Bicie się z własnymi myślami.
Prosić, pytać, rozmawiać, zapomnieć ?
Płakać, gryźć palce, walić głową w ścianę, ukryć się ?
Nie dać się sprowokować do wyznań ?
Pudło.
Musiałam. Silniejsze ode mnie jest moje poczucie ciekawości.
Emocjonalne wścibstwo. Chęć wyznania problemu.
Bo jednak to było "COŚ".
Stygmat, naznaczenie znajomości.
Odkrycie głębszego znacznie problemu.

Nie było łez, nie było złości. Zawiści. Chęci zemsty.
Ulotność chwili, chwilowe zapomnienie, chęć naprawienia problemu.
Omamiona pustką, ale szczęśliwa.

A po tym wszystkim stwierdzam, że warto było to wszystko ciągnąć.
Się męczyć. Przeżywać.
Starać. Matko jedyna, jak ja się starałam.
I zostałam za to doceniona.
Kolejny medal za wytrwałość.
Nawet nie żałuję, że nie załapałam się na podium.
Żaden ze mnie sprinter, żaden góral.
Żaden ze mnie zwycięzca klasyfikacji generalnej.
Szmulam się tam gdzieś pod koniec stawki.
I tylko czasami daję znać, że istnieję.
Ale to "czasami" znaczy dla mnie bardzo wiele.

Dziękuję, że nawet detoks potrzebny nie będzie.
Nie ma żałowania. Nie ma smęcenia, że nie wyszło.
Bo coś jednak wyszło.
Coś innego. Coś... nieokreślonego. Czas pokaże.
I cieszy mnie wszystko.
Nawet głupi krwiopijca zaznaczający cicho swoją obecność.
Słownik mi się wyczerpał. Za mało ludziom dziękuję.

Chcę zmian. Ciągłych zmian.
Nie pytaj mnie ileż można.
Bo można wiele.
Lekcja odrobiona. Kolej na następną.

Szukam wiatru w polu... znów szukam sz... Staram się.

Friends will be friends,
When you're in need of love they give you care and attention,
Friends will be friends,
When you're through with life and all hope is lost,
Hold out your hand 'cos friends will be friends right till the end

Muzyka: Too Much Love Will Kill You Queen
Myśl: Gdziekolwiek się znajdujesz, twój świat tworzą twoi przyjaciele. (William James)

Nie miałam pojęcia, że jest AŻ tyle osób tak mi bliskich. Dawno nie czułam się tak... dobrze?
Idę dalej. A małe "porażki" sprawiają, że mam wyoko podniesione czoło.

Tutaj się kończy świat...

2009-05-30T21:07:00.003+02:00

Zawsze jest tak, że im więcej masz na głowie zwykłych spraw... zawsze musi dojść jedna niezwykła.
Taka, której chciałbyś się poświęcić w całości. Skoncentrować właśnie na niej.
Niestety pomimo swojej niezwykłości, kolejka do "odznaczenia" jest zbyt duża.
Zostawiasz ją na sam koniec, jak deser. Ale nagle się okazuje, że sprawa straciła sporo na znaczeniu.
Więc pragnąc nie dopuścić do tego, zarzekam się oficjalnie, iż po raz pierwszy doprowadzę wszystko do końca.
Bo jak się już zaczęło coś robić, i powiedziało A, to mimo przeciwności losu, osób trzecich, spraw wszelakich innych, trzeba powiedzieć B. By nie stracić szansy, jaką los postanowił dać.

A propos starań... ciężko mi to idzie.
Ciężko jest uwierzyć w komplementy. Nawet jeśli czuje się, że są najprawdziwsze z prawdziwych.
Odbudowywanie wiary w siebie nie dość, że jest skomplikowane. To na dodatek nie jest też często przyjemne.

Zmiany są jednak, ogólnie rzecz teraz ujmując, diametralne.
A otoczenie reaguje nad wyraz pozytywnie.
Tak więc, kontynuacja to jedyna forma, którą obecnie preferuję.

I tak w ogóle... to fajnie jest mieć, taki namacalny obiekt westchnień.
Rozmawiać z nim, spierać, śmiać... obserwować.
Cieszyć się w duchu, ze wszystkiego, co łączy.
Chmurzyć i reagować zbyt emocjonalnie w sytuacjach kryzysowych.
Dawać sobie drugą szansę, by znów powalczyć.
I odwzajemniać uśmiechy patrząc przez fioletowe okulary.
I na dodatek wierzyć, że on też, i że wszystkiego się już dawno domyślił.

Choć często niepewnie
A czasem tak trudno
Wciąż warto próbować
Nigdy nie jest za późno
Wykrzyczeć do życia, że ciągle widać mnie!

Wszystko co mam, wszystko co chce
I to co wiem, a czego nie
W tym wszystkim ja
Na nowo odnajduje się

Ty, ja i wszystko co mamy.
Myslovitz.

Muzyka: A ty Hey
Myśl: Ludzie nie chcą się angażować nie mając pewności, ale jak zdobyć pewność nie angażując się? To jedna wielka loteria. (z: "Przystanek Alaska")

Suitcase of memories.

2009-04-26T23:22:00.008+02:00

Nie ma to jak dać po palcach ludziom, którzy pragną cię zmieniać.
Wiara czyniąca cuda.
Mhm.
I ja, budząca się pewnego dnia z odmienionym stanem świadomości.
Dziwność rodzi inność ?
Zabawa przestaje być zabawą.
Staje się pułapką.
Szklanką bez dna.

Zastanawiam się tylko, dokąd ma mnie to doprowadzić?
Gdzie ma być granica zmian?
Ile osób musi na tym ucierpieć?

Zanim się to wszystko zadzieje, sama się muszę uporać...
z podjęciem decyzji co najpierw.

Może wystarczy zacząć od porządków w szafie?
A zamiast wyjących ryjów z rana...
wyjść z domu z pozytywem na twarzy i na uszach ?
Taka scena, jak z "You've Got Mail".
Uwspółcześniona i dostosowana do warszawskich warunków.

Postanowieniem niech będzie pomysł zapisania się do grupy wsparcia:
3/4 nie ogarniam.
A to przecież dopiero początek doroślejszego żywota.

Wielość inspiracji oraz brak pomysłu na ich zagospodarowanie.
Przerażajaco-zatrważające.

Dzisiejszy szczyt? Chociaż raz warto pochwalić się swoim nieróbstwem.
I pocieszyć się faktem, że istnieją ludzie, którzy mają nadmiar dylematów.
Moralnych.

Music: Don't give up Peter Gabriel & Kate Bush
Myśl: Nie poddawaj się rozpaczy. Życie nie jest lepsze ani gorsze od naszych marzeń, jest tylko zupełnie inne. (William Shakespeare)

Przekleństwo (nie)winności.

2009-01-26T23:48:00.019+01:00

Współczuję osobom strachliwym. Ograniczonym, aspołecznym jednostkom. Nie potrafiącym nawiązać kontaktu na dłużej niż 30 sekund. Sama taka byłam? Jestem? Wychodzenie z psychicznego dołka jest bardzo trudne. Szczególnie, gdy osoby, na których pragniesz polegać, które są dla ciebie całym światem odrzucają cię. W tej właśnie chwili, gdy tobie udaje się wyjść na prostą.

Jestem egoistką. Straszną, pieprzoną egoistką. Mam zawsze własne zdanie i podążam własną ścieżką... tą, którą sama sobie wytyczam. Codziennie staram się robić jeden mały krok, by stać się normalną. Sama odnajduję swoje wady i leczę je za pomocą innych ludzi. Dla części z nich - nieświadomie. Wykorzystuję ich, chociaż oni sami nie wiedzą, że są wykorzystywani. Być może i oni w ten sam sposób wykorzystują mnie.

Nie jest łatwo dojść do psychicznej równowagi po tym, kiedy się komuś chciało bezgranicznie zaufać i dzielić się z nim każdym sukcesem. A ten ktoś miał to gdzieś, pomimo całego poświęcenia. Toksykologia zna takie przypadki. Remedium? Brak. Przepoczwarzanie się po trzykroć złożone. Nie jest łatwo zaufać następnym osobom, po krzywdach, jakich się doznało. Staram się. Czasami nie wychodzi. Niektórzy jednak, mimo iż nie wtajemniczeni w moje stany psychiczno-lękowe starają się to odczytywać. Wyczuwać. I dają coraz więcej. W tym momencie przestaję się bać. Zacząć ponownie mogę dopiero wtedy, gdy z tych pomocnych ludzi nie zostanie już nikt. A takiej myśli do siebie dopuszczać nie chcę. (kolejny sukces).

Nie dziw się, gdy nie potrafię się przystosować do jakieś sytuacji. Gdy ogarnia mnie paniczny strach. Gdy nie chcę czegoś zrobić. Gdy przechodzę na drugą stronę ulicy. Gdy chowam twarz w dłoniach. Gdy mimo łez się śmieję. Z pozycji "obcego" wskoczyć nagle na jedną z liderowych pozycji, to jakby wygrać wyścig startując z ostatniego pola. Z ostatniego możliwego, z dala od stawki. Dajcie mi czas. Nie wiem ile mi go potrzeba. Nie wiem ile go macie. Odwrotna do zmarnowanego? Kwadrat? Silnia?

Kiedyś znów będę taka jak dawniej... taka, jakiej nie znacie, a tak strasznie chcielibyście, bym nią była.

Music: Playground love Air
Myśl: Obviously, Doctor, you've never been a 13-year-old girl. (from: Virgin Suicides)

Recollection.

2009-01-23T23:53:00.018+01:00

Przypadkowo włączyłam jakąś godzinę temu piosenkę. Właściwie to nie piosenkę, ale utwór muzyczny. Taka bębnowa rąbanka. Niby nic szczególnego... a tyle wspomnień! Mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie figurowym, Warszawa 2007. Chociaż nie... wcześniej jeszcze była studniówka. Moje zapalenie płuc... i z tym zapaleniem pojechałam na Exhibition Gala. Co z tego, że smarkam, kaszlę, kicham, prycham... muszę tam być i kropka. Przeżywałam, że nie mogę być na treningach (za 10/15 złotych wejście... półdarmo!), na samych mistrzostwach... tylko ta głupia gala... cóż. Od tej głupiej gali zmieniło się całe moje życie. A przynajmniej tak przypuszczam, że to był TEN pierwszy impuls.

Chodzi oczywiście o Jouberta... o Francję. O to, że dzięki niemu poznałam jeden fajny musical francuski, potem następne i następne. I parę interesujących osób. Wpadłam w dziwny trans. I myślałam, że to jest właśnie to! Sens mojego życia! Że przez to zrezygnowałam z prestiżowej italianistyki na UW, na rzecz powijakowej socjologii, na zupełnie innej uczelni. Lepszej. Mówię to z czystym sumieniem.

W tym tygodniu znów były mistrzostwa. Przez przypadek wpadłam na informację, że... mistrzem został Joubert. Nowy impuls do zmian? Nie, to tylko dobra nowina. Włączyłam youtube'a, wyszukałam program krótki, program dowolny. Z czystej ciekawości, o tak, by sprawdzić. Jakież było moje zaskoczenie... gdy usłyszałam... Rise. W programie krótkim. Wręcz IDEALNYM programie krótkim. Ponowne zaskoczenie programem dowolnym. Znów Matrix, tym razem Re-loaded.

Dobre znaki... ciekawe... jakie będą następne?
Sensu zycia szukam nadal. Jestem na dobrej drodze. Może znów wpadnę na coś ciekawego? Co zmienie moje podejście do spraw przyziemnych...

Muzyka: Rise Safri Duo
Myśl: Nigdy nie przestawaj się uśmiechać, nawet jeśli jesteś smutny, ponieważ nigdy nie wiesz, kto może się zakochać w twoim uśmiechu. (Gabriel García Márquez)

Ujęcie "po włosku".

2009-01-18T22:37:00.007+01:00

Są miejsca, zdarzenie, sytuacje... od komentarzy do których się powstrzymam.

Non regioniam di lor, ma guarda e passa.

Zdjęcie zrobione dn. 4.01.2009. Actuel, a mamy już prawie 20-sty.

Re-opening.

2009-01-18T21:58:00.006+01:00

Zaczyna się...
proces przechodzenia do stanów doskonalszych.
proces gwałtownych zmian jakościowych w owej dziedzinie, powodujących zasadnicze przekształcenie istniejącego stanu rzeczy i nagłe przejście z jednego stadium rozwoju w drugie.
określanie zjawiska w relacji do innych zjawisk.
odczuwanie przyjemności, zadowolenia pod jej wpływem.
głoszenie swych przekonań, poglądów w sposób zwracający uwagę.

I to wszystko o nowych muzycznych inspiracjach. Muzyka w pewnych sytuacjach jest niezwykle sugestywna. Eks-wrażenia artystyczne upadłe jak komunizm? Bajka. Bardziej wyraziste, obrazowe, żywe, barwne. Jestem podatna na wpływy. Obca muzyka nie robi mi krzywdy. Ona mnie uwspółcześnia. Pozwala się wyrwać z muzycznego letargu. Jestem buntowniczną niewierną swoim ideałom. No... poza klasycznymi wpływami dzieciństwa.

Dorastam. Życie staje się coraz trudniejsze, a muzyka coraz prostsza. Komplikuje się tylko międzyludzka komunikacja. 'cause forgive me-mais je n'a pas- delle forze tłumaczyć tego na inne (trzy) języki.

Nowy post w nowym roku. Na razie nie najgorszym, bywa jak zwykle.
Życzę sobie paru rzeczy. Ponownych i zupełnie nowych.
Między innymi tego, żeby zacząć, tak już na dobre, i nie przestawać... wierzyć w siebie.
Swoje możliwości. Swoje słowa. Przekonania.
Bycie buntowniczką bez powodu mnie przerosło. Czas w końcu zabrać głos.

I'm a rebel without a cause. I'm so passé.
A devil without the horns and the tail.

Dobrze mi tu, gdzie jestem teraz.
Do całkowitej zmiany i przemiany brakuje już naprawdę niewiele.

Muzyka: Jak wyżej - całkiem nowa, ewentualnie - powrócenie do starych nawyków.
When You're Gone The Cranberries
Myśl: Czy mamy kochać docelowo czy z przesiadkami ? (z: Northern Exposure)

Lettere au Pere Noël

2008-12-14T22:55:00.005+01:00

Przeczytałam.
Część II. Socjologizm.
Na Webera sił zbrakło.
Ale zadziwia mnie jeden fakt.
Że coraz bardziej mi się to podoba.
Że mnie wciąga.
Że chcę więcej.
Że mam ok. 500 stronicową książkę, do opanowania.
A ja chcę. I już nie mogę się doczekać, gdy zacznę ją wertować.
Ok. W jakiejś części... faktycznie nie rozumiem tego, co czytam.
Ale wracam, pytam, zaznaczam, sprawdzam.
Skąd mi się wziął pęd do wiedzy?
Dziwne uczucie...
Znaleźć w końcu coś, co mi leży.
Całkowicie odpowiada.
Stwarzać swój wąski krąg zainteresowań.

Porządek w umyśle.
Załatwione.
Z innymi częściami ciała nie walczę.

Przeczytałam dziś w jakieś gazecie horoskop na 2009 rok.
Czeka mnie przeprowadzka, dobra praca, dobra passa (ach ta giełda) i mężczyzna u boku.
Oczywiście jeżeli tylko zechcę.
No żesz kurwa jego mać, jakby to było takie rach-ciach-ciach...
To już bym to miała, nie?

Ja nigdy nie wierzyłam w Świętego Mikołaja.
Może stąd ta racjonalność w moim obecnym postępowaniu?

Muzyka: "Wystąpił problem z połączeniem". Radia słuchałam.
Myśl: Ludzka wolność ludzi polega zaledwie na tym, że człowiek zna swoje pragnienia, nie zna natomiast przyczyn, które je wywołują. (Baruch Spinoza)

Réponds-moi!

2008-11-28T20:32:00.004+01:00

Zdanie sobie sprawy, że tak naprawdę nie wie się, co się dzieje, jak się dzieje, po co się dzieje...
jest... zadziwiająco przyjemne.
Posłuszna panna stworzona do czekania na szach.
Stojąca sobie z boku i wiecznie obserwująca swoje życie, obok.
Podpierająca filary. Żeby przypadkiem nic nie upadło.
Rozumiem, że księciowie z bajek nie istnieją.
Ale żeby chociaż nawet zwykły robotnik?
Wyrachowany cinkciarz?
Rolnik na swoim czerwonym traktorze?
Pieprzę taki romantyzm.

Cent fois, sans toi
J'ai cherché ma route
Sans foi ni loi
Seule avec mes doutes
Cent fois, sans toi
Le coeur en déroute
Sans foi ni loi
J'ai perdu ma route
Je t'attends.

Muzyka: Aimer à perdre la raison Les Enfoirés
Myśl: Każdy dzień ma swój aromat. (Melchior Wańkowicz)

Vive le vent de l'hiver!

2008-11-22T12:56:00.004+01:00

C'était le temps d'une autre année
Le temps des néons allumés
Le temps des témoins des colombes
Le temps de la vitesse et de l'ombre
Le temps des lettres jetées au feu
Le temps où on était heureux...

U.w.i.e.l.b.i.a.m!
Raphaël.

Breath. Just breath.

2008-11-20T23:45:00.004+01:00

Faceci są zbyt skomplikowani.
Tak. Są skomplikowani.
Prości w budowie, a spętani umysłowo. Duchowo.
Denerwuje mnie już sprawdzanie cierpliwości.
Mój limit na nią jest wyjątkowo krótki.

Metoda nr 1.
Co zrobić, gdy rozmowa się nie klei?
Powiedzieć "arrivederci, ciao" i najbliższe 3 godziny masz zajęte rozmową.
Nie ważne, że naprawdę musisz iść, śpieszysz się, jest późna godzina.
Nie ważne. Nie ważne.
Rozwijająca rozmowa poprzedzona wtórną ciszą to najbardziej inspirująca forma treściowa.
Paradoksalnie o gustach się NIE dyskutuje. Ale własne zdanie zawsze można mieć.
Przecież istnieje... wolność poglądów. Wolność słowa.

Kiedy spotka się na swojej drodze skomplikowanego mężczyznę...to samemu czuje się... zacną i prostą, a jednocześnie jeszcze bardziej niezrozumiałą dla samej siebie. A już tym bardziej dla otoczenia.

Muzyka: La débâcle des sentiments Stanislas
Myśl: Co niezastąpionego mam w sobie? To, moje myśli. Moje troski. Moje przywiązania. Moje miłości. (Éric-Emmanuel Schmitt "Lorsque j'étais une œuvre d'art")

So do I.

2008-10-30T14:37:00.004+01:00

Bo...
nie mam prawa być szczęśliwa.
nie mogę się uśmiechać.
nie powinnam robić nic innego niż tylko
marzyć i śnić.
Bo...
właściwie powinnam być wiecznie smutna i tęskniąca.
mogę wyłącznie żyć dla siebie.
mam prawo do mówienia o wszystkim, o ile to jest jeden temat.
Bo...
nic mnie nie powinno frapować.
nic innego nie powinnam robić, prócz wegetacji przed komputerem.
tak nie powinno w ogóle być.

Wybacz.
Mogę, chcę i tak będzie.
Nie muszę rezygnować z jednej osoby, na koszt drugiej.
Naprawdę... można mieć dwóch przyjaciół.

Ludzie się nie zmieniają.
Jeżeli tego nie chcą.
Zawsze pozostanę smutną i zagubioną, zgarbioną panną.
Nawet jeśli znajdę kogoś, kogo mój uśmiech uszczęśliwi.

Muzyka: Me and Mrs. Jones Michael Buble
Myśl: Nie ma takiej absurdalnej rzeczy, której by człowiek nie zrobił, próbując nadać życiu sens. (William Wharton)

I know I am a hopeless case

2008-10-29T20:18:00.003+01:00

.
Wykańcza mnie to.
Całkowicie wysysa ze mnie wszystko.
Nie potrafię tak funkcjonować.
Albo czarne, albo białe? Nie... oczywiście, że nie.
Któż by chciał stawiać sprawy jasno?
Krępuje mnie to.
Nie lubię takich sytuacji.
Nie jestem do nich przyzwyczajona, ba!
Nie jestem do nich stworzona.

"Każdy z nas jest popaprańcem".
No i teraz widzę, że ja też.

"Celowe podporządkowanie.
A podporządkowuje się B, ponieważ sam nie osiągnie celu.
B traktuje go jako wykonawcę."
Jestem A. Ja tu tylko wykonuję.

Muzyka: The ballad of sleeping beauty Sophie B. Hawkins
Myśl: Najpiękniejsze kobiety mają najmniejsze szanse zdobycia wartościowego mężczyzny. (Marlena Dietrich)

Io canto...

2008-10-27T11:04:00.004+01:00

Jak długo musi minąć zanim człowiek zrozumie... czego tak naprawdę w życiu poszukuje?
Czego od tego życia chce, jakie pragnienia z nim wiąże?
Kiedy można powiedzieć, stwierdzić... że coś się w życiu nie udało? Że się ktoś, do czegoś, nie nadaje?
Czy da się pragnąć dwóch sprzecznych, w praktyce, rzeczy... jednocześnie? Albo jedna po drugiej?
Bo to takie... umm...
Zawsze się do czegoś dąży, tak? Zawsze się na coś liczy...
I kiedy jest tak, że musi się na jakiś bodziec długo czekać... i on w końcu przychodzi...
To chce się go utrzymać 'za bardzo'. Bo się go pragnęło od dawna... i teraz robi się wszystko, by go nie stracić.
A z drugiej strony... jak ktoś nie wierzy w cuda, w szczęście... i nagle mu się coś przytrafia... to co winien zrobić? Jak postąpić? Jak przestawić swój umysł by zaakceptował dany stan rzeczy?
Nie chcę już mówić 'a niech będzie, jak ma być'. Bo skoro JA decyduję o swoim życiu... ja tworzę jego bieg... to chcę mieć jakiś wpływ. Ale nie potrafię.
Bo jak się czegoś nigdy nie robiło... to trudno jest to zmienić w jednen wieczór...
Świat stoi przed tobą otworem, musisz tylko uwierzyć w siebie...
Wcale nie.

Merde no!

Muzyka: La Solitudine. Laura Pausini
Myśl: Mężczyzna kocha kobietę o tyle, o ile jest ona jego własnością, lęka się jej o tyle, o ile pozostaje inna. (Simone de Beauvoir)

4 mots

2008-06-09T12:24:00.003+02:00

Czas stawić czoła problemom najprosztszym.
Najprostszym, ale tak ważnym.
Życie nigdy nie jest proste... bo gdyby takie było... to byłoby szalenie nudno.
Nieprawdaż?
Ile z naszych marzeń udaje się nam tak naprawdę zrealizować?
1/3? 1/5?
Gdzie mam szukać odpowiedzi na te najstraszniejsze pytania?
Nie chcę harować przez całe swoje życie... na nic.
Wciąż czuję się zakuta w kajdanki 16-letniej panny, której wszystko wolno.
Której wydaje się, że z czasem cały świat stanie przed nią otworem.
Mając 20 lat wiem... że wcale tak nie jest.
Żeby ten świat otworzyć... potrzeba wielkiej siły, samozaparcia, otwartej głowy i kreatywności.
Wychodzi na to, że tego nie posiadam.
Zero przyziemnych pomysłów na sekundę, w porównaniu do miliona marzeń.
Może czas zacząć marzyć o przyziemności?
Bycie życiowym tchórzem na zakręcie mnie przerasta.

Musique: La Valse d'Amélie Yann Tiersen
Myśl na dziś: Aby znaleźć miłość, nie pukaj do każdych drzwi. Gdy przyjdzie twoja godzina, sama wejdzie do twego domu, w twe życie, do twego serca. (Bob Dylan)

Black velvet

2008-05-24T16:11:00.003+02:00

Pierwszy raz od września kupiłam płytę.
Pierwszy raz od roku włączyłam wieżę.

Paris jesienią musi być piękny...

Will you oh babe ?
Just take my frozen hand and hear me say
Don't let me turn to sand and blow away
Through this crowded desert, Paris

Musique: PARIS. Malcolm Mclaren
Myśl na dziś: NIE BĘDĘ: Wpadać w depresję z powodu braku faceta - mam osiągnąć równowagę wewnętrzną oraz pewność siebie i czuć się osobą pełnowartościową i kompletną b e z faceta, bo to najlepszy sposób, żeby faceta znaleźć.

Powinnam przestać czytać książki.
Chciałabym by mi się kiedyś taki przyśnił... w domu na wzgórzu, który sam zbudował... dla niej.

Le Soleil d'Afrique...

2008-05-19T12:10:00.005+02:00

Courons ou tendent nos désirs;
In n’est pas toujours temps de gouter les plaisirs ;
On ne peut en avoir trop tôt la jouissance :
Il faut presser pour être heureux,
Et l’amour est sans traits, et l’amour est sans feux
Quand il est sans impatience.

Pędźmy za naszymi pragnieniami;
na przyjemność mamy tylko krótką chwilę;
nigdy nie jest za wcześnie na radość:
musimy się śpieszyć, jeśli mamy być szczęśliwi;
miłość jest mdła, miłości brak żaru;
gdy towarzyszy jej niecierpliwość.

Musique: Cherie.fm
Zwycięstwo: och!
Porażka: on!
Myśl na dziś: Ab equis ad asinos

I am my own idea.

2008-05-15T13:38:00.003+02:00

Na dzień dobry.

tak. jak dorosnę kupię sobie tramwaj.
tak. żyję beznamiętnie i bezcelowo.
tak. kroczę bezsensownie wokół teraźniejszości.
nie. nie szukam niczego, bo nie wydaje mi się bym coś zgubiła.
tak. nie czekam na cud.
tak. nie potrafię zmienić świata.
tak. wypatruję jej, bo tylko ona potrafi robić ze mną co tylko chce, kiedy chce i jak chce.
hmm... jednak kupię ten tramwaj.

Musique: Tina Arena - Si j'avais le temps
Zwycięstwo: 5 z zaimków
Porażka: na razie "-"
Myśl na dziś: Nie ma ideałów, ale zawsze można liczyć na podróbkę.

Bo może ja serio potrzebuję takiej własnej espace ?